Η μεγάλη είδηση στα paddock το προηγούμενο αγωνιστικό τριήμερο ήταν μια φήμη η οποία σε λιγότερο από 24 ώρες εξελίχθηκε σε πιθανότητα και μετά σε γεγονός: από το 2021 και μετά, η McLaren θα επιστρέψει στην Mercedes ως προμηθευτή κινητήρων.






Αυτή ήταν μια απόφαση η οποία, για πολλούς και διαφόρους λόγους, έμοιαζε σίγουρη: η τωρινή συνεργασία του Woking με την Renault φαίνεται να μην πηγαίνει πουθενά (ακριβώς όπως και η εργοστασιακή ομάδα της Renault, θα έλεγε κάποιος κακεντρεχής), μπορεί ο Fernando Alonso να μην βρίσκεται πια στο κόκπιτ της ομάδας αλλά η προσπάθεια του να κάψει όσες γέφυρες επικοινωνίας έμεναν με την Honda δεν αναιρέθηκε…και το πόσο άβολο ακούγεται το McLaren Ferrari σαν ονομασία είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου των λόγων για τους οποίους μια ένωση με το Μαρανέλλο θα ήταν απίθανη.


Ας πάμε να δούμε όμως, τι μας άρεσε από τον νέο «γάμο» στο σύμπαν της Formula 1 – και τι όχι.











Μας άρεσε:

Το nostalgia factor: όλοι όσοι ξεκινήσαμε να βλέπουμε F1 σε οποιαδήποτε στιγμή από τα μέσα των 90’s έως τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας – μεταξύ των οποίων και ο γράφων, εξού και ο α’ πληθυντικός – έχουμε αποτυπωμένη στην μνήμη μας την McLaren ως ασημί, κοντά στις πρώτες θέσεις και συνήθως με έναν φλεγματικό Φιλανδό να κάθεται στο τιμόνι. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη στατιστικά εποχή της, ούτε καν η πιο εμβληματική εμφανισιακά – η εποχή Honda ήταν η καλύτερη από κάθε σχεδόν άποψη – αλλά η επαναφορά ενός τέτοιου ονόματος δεν αφήνει ασυγκίνητο μεγάλο μέρος των φίλων του σπορ – και επίσης, έρχεται να κολλήσει ωραία σε ένα γενικότερο κλίμα νοσταλγίας προς την δεκαετία του 2000, το οποίο υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια στους κύκλους του γενικότερου fanbase.





· Τα άμεσα πλεονεκτήματα στην πίστα: Πέρα από την φετινή χρονιά, η τελευταία φορά που η McLaren κατάφερε να ξεπεράσει το φράγμα των 100 βαθμών στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών ήταν το 2014, στην τελευταία χρονιά της με κινητήρες Mercedes. Βέβαια, αυτή η επίδοση δεν ήταν τόσο αντιπροσωπευτική του σασί της McLaren όσο της κινητήριας μονάδας της Merc, η οποία στην αυγή της υβριδικής εποχής ήταν μίλια μπροστά από τον ανταγωνισμό (ας μην ξεχνάμε πως η Williams ήταν 3η δύναμη!) και κολάκευε το γενικότερο πακέτο εκείνης της χρονιάς. Μπορεί το 2021 – όπου με τα τωρινά δεδομένα, οι κινητήρες θα αποτελέσουν σε τεράστιο βαθμό συνέχεια των τωρινών – το πλεονέκτημα της Mercedes στα μοτέρ να είναι μικρότερο από το ’14, αν υπάρχει βέβαια, αλλά παραμένουν εξαιρετικά ανταγωνιστικοί: δεν θα ήταν απίθανο να παλεύει για podiums στην αρχή, αν και περαιτέρω βελτίωση θα εξαρτηθεί από την υποστήριξη της Mercedes – ή, για να το θέσουμε καλύτερα, την απουσία της ομάδας της.






Δεν μας άρεσε:


· Το διαφαινόμενο «brain drain»: Εδώ και δεκαετίες, η συνεργασία μεταξύ προμηθευτή κινητήρων και ομάδας-πελάτη (ειδικά όταν ο πρώτος έχει εργοστασιακή ομάδα) επεκτείνεται αρκετά πέρα από μια απλή υποστήριξη: τεχνογνωσία, προσωπικό και κυρίως οδηγοί εναλλάσσονται πιο εύκολα όταν ανήκουν στο ίδιο «δέντρο». Δεν πέρασε ούτε μια εβδομάδα από την ανακοίνωση της συνεργασίας McLaren – Mercedes και βγήκε η φήμη (σε ιταλικά κυρίως μέσα) πως ο Lando Norris υπέγραψε όχι συμβόλαιο, αλλά σύμφωνο με το οποίο ανήκει πλέον στην οικογένεια της Mercedes. Πιθανότατα, πρόκειται για κάποιου είδους οψιόν, με την οποία η Γερμανική ομάδα παίρνει τον πρώτο λόγο σε ενδεχόμενη μετακίνηση του Norris – αλλά το timing της φήμης, ίσως προϊδεάζει για την χρήση της McLaren ως «φυτώριο» για τους οδηγούς της Mercedes. Όπως προαναφέραμε, δεν είναι καινούριο φαινόμενο (οδηγοί όπως Massa, Bottas, Leclerc, ακόμα και ο Hamilton υπό μία έννοια, πέρασαν χρόνο σε «χαμηλότερα» κλιμάκια πριν πάνε σε μεγαλύτερες ομάδες) αλλά κολλάει ωραία με την επόμενη ενότητα…












· Η επιστροφή της McLaren ως κυρίαρχη ομάδα παραμένει - τουλάχιστον - αμφισβητούμενη: Ιστορικά, θεωρείται δύσκολο έως απίθανο για μία ομάδα να πρωταγωνιστήσει χωρίς να έχει εργοστασιακή υποστήριξη από τον προμηθευτή της – πραγματικά, η μοναδική εξαίρεση τα τελευταία χρόνια αποτελεί η Red Bull, αν και υπάρχουν και άλλοι παράγοντες σε εκείνη την περίπτωση (επίπεδο εγκαταστάσεων, γενικότερη ανυπαρξία της «κανονικής» Renault για αρκετό χρονικό διάστημα) και η McLaren φαίνεται δύσκολο να ακολουθήσει τον δρόμο της Αυστριακής ομάδας. Οι εγκαταστάσεις στο Woking παραμένουν σε εξαιρετικό επίπεδο, ειδικά με την μελλοντική προσθήκη μιας υπερσύγχρονης αεροδυναμικής σήραγγας, αλλά αυτές θα σε πάνε μέχρι ένα σημείο. Για να προχωρήσει περαιτέρω μια ομάδα, χρειάζεται έναν άμεσο δεσμό με τον προμηθευτή κινητήρων της – δεσμό που φυσιολογικά δεν ωφελεί τον προμηθευτή όταν έχει δικιά του ομάδα. Δεν είναι θέμα κινητήρα (βάσει κανόνων της FIA, οι ομάδες είναι υποχρεωμένες να παρέχουν στις ομάδες-πελάτες τους κινητήρα παρόμοιο με την δικιά τους), όσο θέμα λογισμικού και γενικότερης συμβατότητας: οι «μεγάλες» ομάδες έχουν λογισμικό κινητήρα το οποίο π.χ έχει καλύτερη κατανάλωση καυσίμου και δίνει παραπάνω ισχύ σε ειδικές καταστάσεις (όπως το Q3), ενώ και η απόλυτη γνώση του μοτέρ τους δίνει την ευκαιρία να χτίσουν το μονοθέσιο τους σε πλήρη αρμονία με αυτό, σε αντίθεση με τις «πελατιακές» ομάδες οι οποίες έχουν σαφώς λιγότερη γνώση του κινητήρα, και άρα δεν μπορούν να ξεκλειδώσουν όλες τις δυνατότητες του – στα τελευταία χρόνια της συνεργασίας της με την Renault, η Red Bull είχε δηλώσει δημόσια την δυσκολία της να καταλάβει πλήρως την κινητήρια μονάδα της Γαλλικής ομάδας. Συνεπώς, θεωρείται δύσκολο έως απίθανο η Mercedes να δημιουργήσει στο Woking δεσμό παρόμοιο με την προηγούμενη συνεργασία τους, ειδικά όσο έχει δικιά της ομάδα, καταδικάζοντας ουσιαστικά την νέα McLaren Mercedes σε ρόλο ρυθμιστή – στην καλύτερη περίπτωση. Ομάδες σαν την McLaren (και την Williams σε μικρότερο βαθμό, αν και έχει πλέον απoλέσει πλήρως την κουλτούρα νικητή που είχε παλιά) έχουν το ειδικό βάρος για να αποτελέσουν όχημα στην είσοδο ενός νέου προμηθευτή κινητήρων στο σπορ – αλλά δυστυχώς, η ίδια η F1 δεν αποτελεί πλέον πόλο έλξης για νέους κατασκευαστές…